📓อักษรนำ📓

             อักษรนำ  หมายถึง  คำที่มีพยัญชนะ ๒ ตัวประสมด้วยสระเดียวกัน  เวลาอ่านให้อ่านออกเสียงพยางค์หลังตามเสียงพยัญชนะตัวที่นำ

ลักษณะของอักษรนำ🔎

๑)  คำที่มีพยัญชนะต้น  ๒  ตัว ประสมสระเดียวกัน  ออกเสียงเป็น  ๒  พยางค์  พยางค์ หน้าออกเสียงคล้ายประสมสระอะ (ออกเสียง อะ กึ่งเสียง)  พยางค์หลังออกเสียงพยัญชนะตัวที่สองประสมกับสระและพยัญชนะสะกดตามที่ปรากฏ  โดยออกเสียงวรรณยุกต์ตามเสียงพยัญชนะตัวหน้า  เช่น

       ๑.๑ พยัญชนะตัวหน้าเป็นอักษรสูงนำพยัญชนะตัวหลัง  ง  น  ม  ย  ร  ล  ว  เช่น

              สงบ                  อ่านว่า               สะ –หงบ           ไม่อ่านว่า           สะ –งบ

              สนุก                 อ่านว่า               สะ – หนุก         ไม่อ่านว่า           สะ –นุก

              สมอง                อ่านว่า               สะ –หมอง         ไม่อ่านว่า           สะ –มอง

               ขยาย                 อ่านว่า               ขะ –หยาย          ไม่อ่านว่า           ขะ –ยาย

               ฝรั่ง                   อ่านว่า               ฝะ –หรั่ง           ไม่อ่านว่า           ฝะ –รั่ง

               ฉลาด                อ่านว่า               ฉะ –หลาด         ไม่อ่านว่า           ฉะ –ลาด

               ถวาย                 อ่านว่า               ถะ –หวาย          ไม่อ่านว่า           ถะ –วาย

         ๑.๒ พยัญชนะตัวหน้าเป็นอักษรกลางนำพยัญชนะตัวหลัง  ง  น  ม  ร  ล  ว  เช่น

               องุ่น                  อ่านว่า               อะ – หงุ่น          ไม่อ่านว่า           อะ –งุ่น

               กนก                  อ่านว่า               กะ – หนก         ไม่อ่านว่า           กะ – นก

              จมูก                  อ่านว่า               จะ –หมูก           ไม่อ่านว่า           จะ –มูก

              จริต                   อ่านว่า               จะ –หริด           ไม่อ่านว่า           จะ –ริด

              ตลก                  อ่านว่า               ตะ –หลก           ไม่อ่านว่า           ตะ –ลก

              ตวาด                 อ่านว่า               ตะ –หวาด         ไม่อ่านว่า           ตะ –วาด

 ๒)  คำที่มีพยัญชนะต้น  ๒  ตัว ประสมสระตัวเดียวกัน  พยัญชนะตัวหน้าเป็น  ห

 พยัญชนะตัวหลังเป็นอักษรต่ำเดี่ยว   หรือพยัญชนะตัวหน้าเป็น  อ  พยัญชนะตัว

 หลังเป็น  ย  ออกเสียงพยางค์เดียว ไม่ออกเสียง ห  หรือ  อ  แต่เสียงวรรณยุกต์ของพยางค์หลังเป็นไปตามเสียงตัว ห  หรือ  อ ที่นำ  ดังตัวอย่าง

ตัว ห  นำ  เช่น   หวัง     ใหญ่    หนึ่ง   หมาย   หยุด   หรือ   หลับ   ไหว้

       ตัว อ นำ   เช่น   อย่า   อยู่   อย่าง   อยาก

ข้อควรสังเกต💼

๑)  คำบางคำพยัญชนะตัวหน้าเป็นอักษรสูง  พยัญชนะตัวหลังเป็น  ม  ไม่อ่านออก

เสียงอย่างอักษรสูงนำ เช่น

                     สมาธิ                อ่านว่า               สะ – มา – ทิ

                     สมาทาน            อ่านว่า               สะ –มา –ทาน

                     สมาชิก              อ่านว่า                สะ –มา – ชิก

๒)   คำบางคำพยัญชนะตัวหน้าเป็นอักษรสูง  พยัญชนะตัวหลังเป็นอักษรกลางหรืออักษรต่ำคู่ ไม่อ่านอย่างอักษรสูงนำ  แต่อ่านเรียงพยางค์  เช่น

                    แสดง                 อ่านว่า               สะ – แดง

                    ผกา                   อ่านว่า               ผะ – กา

                    ไผท                   อ่านว่า               ผะ – ไท

๓)   คำบางคำไม่มีอักษรนำ  แต่อ่านออกเสียงอย่างอักษรนำ  เช่น

                    ประโยชน์          อ่านว่า               ประ – โหยด

                    วาสนา             อ่านว่า               วาด – สะ – หนา

                     ริษยา              อ่านว่า               ริด – สะ – หยา

                    ศักราช               อ่านว่า               สัก –กะ –หราด

                     สิริ                    อ่านว่า               สิ – หริ

                     ประวัติ              อ่านว่า               ประ – หวัด

                     ปริศนา              อ่านว่า               ปริด – สะ – หนา

                     ดิเรก                 อ่านว่า               ดิ – เหรก

📒📓📔📕📗📘📙📒📓📔📕📗📘📙📒📓📔📕📗📘📙📒📓📔📗📘

🎶เพลงอักษรนำ🎶